Ervaringen met tantra-massage

Laat ik met de deur in huis vallen: wat heb ik genoten van je massage. Wat een prachtige ervaring heb je mij gegeven. Het was een groot plezier om aan mijn lichaam te merken dat ik mijzelf durfde èn wilde zijn in de zachte en veilige sfeer die jij weet te geven. Dat ik in vrijheid kon genieten van alle sensaties die door mijn lichaam stroomden. Jij hebt mij met je aandachtvolle aanraking en vaardigheid in het masseren uitgenodigd om mij te geven. Ik nam je uitnodiging aan en mocht er van mijzelf zijn, in alle openheid.

Ik weet dat ik gevoelig en ontvankelijk ben en mijzelf kan overgeven aan het genieten, maar zo’n openheid had ik van mijzelf niet verwacht. Niet tijdens een eerste tantramassage. Er was geen enkele bewuste, laat staan belemmerende gedachte, geen schaamte, geen verkramping (van tekort schieten, niet goed genoeg zijn) – de aanraking en intimiteit voelde volkomen natuurlijk. Dat vond ik heel bijzonder. Zo’n integere intimiteit tussen twee mensen die elkaar niet ‘kennen’. Kan dat? Mag dat? (sputtert mijn hoofd :). O ja. Dat kan en dat mag. Door je respectvolle en vanzelfsprekende acceptatie van mij voelde het contact natuurlijk en heel.

Waarom heeft deze massage mij zoveel gedaan? Ik heb, kort gezegd, lang ‘verkeerde’ mannen aangetrokken. Nee, het is eerlijker om te zeggen dat ik mijzelf lang tekort heb gedaan. Ik weet niet beter of knuffelen en strelen stond los van seks of kreeg al te snel een seksuele bijsmaak, en seks was meestal gefocust op de kick, geïnspireerd door stevige lustprikkels. Ik heb mijn mannen vaak geprobeerd uit te leggen wat ik in het spel van aanraking zocht, hoe ik mijn lichaam voelde, wat ik lekker vond, hen proberen te laten voelen wat ik bedoelde, maar ik kwam niet door hun ‘schild’ heen.

Dat lag niet aan mij. Toch heb ik dat wèl gedacht, waardoor ik al te vaak mijn gevoel maar losliet en over mijn grenzen meeging in hun wensen (waar ik dankzij mijn plezier in sensualiteit en erotiek ook een vorm voor vond om van te kunnen genieten). Mijn eigen wensen en verlangens raakte langzaamaan opgesloten in mijzelf: ik raakte mijn vrije plezier in het aanraken en genieten kwijt, werd onzeker en geremd. Op mijn hoede, want seksuele intimiteit was verbonden geraakt met verwachtingen, belangen, en soms manipulatie en macht.

Ik heb lang geaccepteerd dat wat ik zocht blijkbaar niet haalbaar was – maar blééf zoeken. En nu heb jij me kunnen laten voelen wat ik uit duizenden herkèn – deze taal ken ik, deze taal wil ik spreken, zo wil ik aanraken en aangeraakt worden, met liefde, aandacht en openheid, vol plezier en vrij. De massage heeft mij, kortom, in één keer duidelijk gemaakt dat ik helemaal niet zo onzeker en geremd ben wanneer mijn grenzen worden gerespecteerd en ik mij veilig voel.

De Kashmierse massage heeft een deur voor mij geopend: ik wil nog veel meer leren en ontdekken, van de kracht en schoonheid en kwetsbaarheid van het lichaam, van haar vuur en water, van het in vrijheid geven en ontvangen, en vooral van het genieten in het natuurlijk ‘er zijn’. Edwin, je beoefent in mijn ogen een heerlijke, prachtige en helende kunst; de kunst van de aandachtvolle aanraking, een kunst die je verstaat.

Warme groet,

tot ziens,

S.

PS. Ik maak sinds een aantal jaar met veel plezier kleine collages, vaak sensueel van aard. Het is simpel ‘old school’ knippen en plakken. Deze collage kwam in me op toen ik terugdacht aan de massage – a sense of glowing (17 x 24 cm, 2016).

Je schept een sfeer die duidelijkheid en vertrouwen geeft. Ik voelde me ondanks het feit dat ik zenuwachtig was, heel snel ontspannen. Naarmate de massage vorderde had ik het gevoel dat de tijd stil stond. Ik was mind-vol van mijn lichaam en van je handelingen. De massage verliep in een vredig stilte, dat vond ik prettig, af en toe kwam je kalme stem binnen om de houding te veranderen bijvoorbeeld.

Als je van plek veranderde was dat ook op een rustige en rustgevende manier. Soms raakte je iets in mij aan, waar je iets emotioneels en dieps in me openende. Jammer dat je soms te vroeg stopte, misschien had ik kunnen vragen of je daar even bleef maar ik wilde niet de rust van het moment storen.

Op een gegeven moment begon ik te trillen van binnen, het deed me denken aan het koud hebben maar ik had het niet koud, volgens mij was dat een soort opening of genot dat ik nog niet kende. Ik vond het mooi om te observeren hoe mijn lichaam reageerde. Op sommige momenten was ik me niet meer bewust van mijn lichaam maar meer van een soort verdriet of juist blijdschap die ergens in me zat. Meerdere keren waren er tranen maar die kwamen er toch niet uit.

Ik vond het bijzonder om een ontvanger te zijn en dat ik niets hoef te geven op dat moment behalve er zijn. Ik observeerde ook dat ik de neiging had om mijn dankbaarheid te uiten door je aan te raken. Maar dat deed ik toch maar niet 🙂 Ik vond de massage een soort reis door mijn lichaam en dan naar binnen. De volgende dag voelde ik mijn spieren en gewrichten, ook dat vond ik fijn. Al met al voel ik mij meer in balans na de massage en ook vredig op een bepaalde manier.

Hartelijk dank,
Lieve groet,
B.

I would like to express into words the experience that I received from you recently after receiving Kashmiri tantra massage.

Without going into detail, my childhood was one whereby I needed to care for my parents and in many ways this pattern has followed through into my adult life. In adulthood, I have maintained a degree of control by giving to others. Surrendering and receiving within platonic and intimate relationships has always felt challenging and overwhelming for me. To this end, I thank you firstly for creating a very safe and secure environment for me from which to begin the massage. It is with gratitude that I felt my body was wholly respected and that when I cried with feelings of relief you were strong enough to contain and comfort my emotions.

My experience of the massage is that I was able to dive deep within myself- to journey through many layers of my internal world and to connect to a delicate and enriching part of myself. I was able to feel securely vulnerable. These feelings of self connection and awareness have stayed with me since the massage and have supported me to manage some personal challenges since then.

Most importantly, this massage allowed me to receive from another. Initially, I was conscious of how my body might be perceived by you. However, I experienced you having such ease with yourself and me, that these feelings easily dissolved. This is such a nurturing and healing gift to have received.

Primarily, I thank you for enabling me to surrender to your touch. To be worry free, to allow the beauty of touch and the capacity to enjoy my own body is a priceless present. Prior to this, I easily pathologised and labelled myself as inadequate, unattractive and unworthy. It is this experience that has changed my mind and has brought me closer to a more integrated and deeper sense of myself.

I thank you for the joy and beauty you have brought to me, my body, and my life at this time. This gift seems to have lasted much longer than the massage itself.

Big hug

C.

Een ervaring met massage en meditatief zelfonderzoek

We zitten tegenover elkaar met een doek om de heupen. Ik ga een meditatief zelfonderzoek met je doen, daarna zal je mij een kashmierse massage geven. Zelf mediteer ik al jaren, alleen en soms in groepen, maar een meditatief zelfonderzoek ken ik nog niet en ook samen mediteren is nieuw voor me.

Je hebt me uitgelegd dat we elkaar tijdens de meditatie over en weer vragen gaan stellen, te beginnen met de vraag: wat ben je? Het idee is om hardop antwoord te geven, maar dat hoeft niet: belangrijker is te voelen wat de vraag van binnen teweegbrengt.
We beginnen en je wenst me een goede reis.

We kijken elkaar in stilte aan en blijven elkaar aankijken. Ik heb zelden een ander mens zo lang en diep en open aangekeken, zonder iets te willen, te moeten of te hoeven. De stilte, het kijken, onze blote huid en je nabijheid maken het contact heel intiem, dat is even ongemakkelijk; het maakt mij erg zelfbewust. Jij voelt voor mij volkomen veilig. Ik weet dat ik elke grens mag aangeven die ik voel en dat je me daarin volledig zal accepteren. Maar ikzelf? Kan ik ook zo vriendelijk en welwillend zijn voor mijzelf?

Wat ben je? vraag je me. De woorden komen binnen. Ik ben… wat ben ik? Ik ben een persoon, een mens, een vrouw, moeder, ja; een naam, leeftijd, beroep; ik ben… blond, intelligent, gevoelig, spontaan… tè spontaan… Ik voel kortsluiting in mijn hoofd. Het klopt allemaal en toch klopt het niet – ik ben dat wel, denk ik, maar niet alleen maar dat. Ik ben véél, véél meer: herinneringen, ervaringen, meningen, ideeën, gevoelens… ik kan het niet allemaal opnoemen.

Wat ben je? vraag je me. Ik ben… een lichaam, ik voel mijn lichaam, ik voel dat ik zit, ik voel zweetdruppels langs mijn armen glijden… ik ben… nog méér gevoel… ik raak de houvast van mijn denken kwijt. De intimiteit, de verstilling, het staren in elkaars ogen – ik voel allerlei emoties van binnen opkomen, pijnlijke, onzekere, verlangende… ik raak in de war – ‘Ik ben een warboel’, zeg ik.

Wat ben ik? Waarom kan ik geen antwoord geven? Alle gedachten die in mij opkomen, lossen weer op. Ze dekken op een of andere manier de lading niet. Ik voel dat mijn ‘ik’ op losse schroeven komt te staan, mijn ‘ik’ waar ik zo aan gewend ben – mijn ego, mijn identiteit – ik kan het niet pakken, het trekt voorbij. Maar voorbij wat, voorbij wie? Er is iets dat dit allemaal waarneemt, iets dat mijn gedachten leest, mijn gevoelens registreert, terwijl ik daar zit. Heb ik een tweede Ik? Een Ik dat bestaat zònder de mij vertrouwde vormen, meningen, herinneringen, oordelen, gedachten? Ik word me heel bewust van mijn Zelf. Ineens voel ik wat dat woord betekent. Mijn ik is vol ‘ik’, mijn Zelf voelt vreemd leeg, ruim, en vooral oordeelloos aanwezig.

Een emotie breekt door en brengt tranen in mijn ogen – ik ben een dikke keel – ik ben verdriet – ik ben bang, en zeg het hardop. Wie is er bang? vraag je. Een klein meisje, voel ik, een klein, schaamtevol meisje dat zo graag getroost wil worden. Dat zo graag geaccepteerd wil worden. Een meisje dat hier, nu, in deze zachte, open sfeer zich geaccepteerd voelt, waardoor het verdriet mag komen – Ben ik nu verdriet?
Nee, er is een verdrietig gevoel, besef ik mij, maar er is ook iets dat toekijkt en ziet dat ik niet alleen maar verdriet ben. Dat het verdriet enkel langs spoelt, als een golf van energie. Ik mag het pakken en vasthouden, maar ik mag het ook laten gaan, als ik het durf te laten gaan.

‘Wat ben je?’ vraag ik jou. Ik kijk in je ogen en ik zie van alles gebeuren in de diepte daarachter. Je ogen lijken een spiegel van jouw ‘ik’ dat langstrekt. Zie ik jouw ‘ik’? Of zie ik ook -en misschien vooral- mijzelf weerspiegeld? Ik lees je gevoelens als ontroering, verlangen, aarzeling, verdriet en dan opeens straalt er een lach op je gezicht. Ik lach ook, meteen, ik kan er niets aan doen, je steekt mij aan. We lachen samen om niks: dit ken ik niet, dit is geweldig bevrijdend – ik bèn mijn lach, zonder ook maar één doel of bedoeling.

Het contact met je is zo open en oprecht, zo zuiver zonder stoorzenders, dat ik van binnen liefde voel – ik schrik van het woord – mijn gedachten schieten heen en weer, ik denk: zo’n intimiteit van geest en lichaam deel ik niet met iemand anders dan met een lief, dat heb ik zo geleerd, maar jij bent niet mijn lief, je bent niet van mij en ik ben niet van jou…. en toch voel ik liefde. Jij accepteert mij zoals ik mij laat zien, ik ontvang jou zoals je bent, ik voel met je mee alsof ik met je meetril; ik voel dat ik je wil aanraken, mijn steun, mijn troost wil geven, mijn energie met je wil delen – ik voel dankbaarheid voor zoveel ruimte en acceptatie – ik schaam me over mijn gedachte… ik zeg het niet hardop. Wie schaamt zich? Waarom?
Wat is er om je voor te schamen bij zo’n mooi gevoel?

‘Wat ben je?’ vraag je me. Ik zeg het toch: ‘ik ben liefde.’ Mijn kleine ‘ik’ is stomverbaasd; zeg ik dat? Maar ik voel het, ik meen het, ik ben het.

Je beëindigt rustig de meditatie, we wisselen wat woorden, drinken een slok thee en je nodigt mij uit om op je schoot te komen zitten. Ik doe mijn heupdoek af en neem plaats op je schoot. Je houdt me zacht en koesterend vast, wiegt me heen en weer in kleine cirkels. Mijn rug ontspant, mijn hoofd is leeg en licht: ik weet niet wie ik ben of wat ik ben en het doet er vooral ook niet meer toe.

IK BEN ER – ik voel van binnen alleen nog ruimte: dit is er zijn, nu, hier, zoals ik ben, zoals ik voel, in alles wat er is, alles is goed. Dan leg je me achterover op het matras en streelt mijn lichaam, masseert mijn armen, benen, billen, mijn rug; je raakt mijn liezen en mijn yoni aan, mijn buik en borsten, mijn hals, mijn gezicht, mijn haar. Alles dat ik ben, wordt aangeraakt; alles komt tot leven en mag er zijn. Ik ben één geheel.

De meditatie heeft elke belemmerende, kritische, onzekere, begrenzende gedachte die ik over mijzelf heb (en reken maar dat die er kunnen zijn :)) de mond gesnoerd, en mij bij mijzelf gebracht. In de ruimte, de leegte van binnen, voel ik de echo van elke aanraking, elke wrijving en streling, de warmte, de tintelingen – ik stroom een andere wereld in, een ander universum, een wereld van zuiver gevoel. Ik stroom op de golven van mijn energie, zoals het komt en gaat. Wat is dit zalig, je zo te mogen overgeven; wat is het heerlijk vrij en licht om zo je mogen genieten van jezelf. Ik ben diepe ontspanning, ik ben plezier en genot.

Het is een groot wonder voor me, Edwin, om te ervaren dat je zonder begrenzingen, zonder verwachtingen en doelen, zo’n liefdevolle intimiteit kan voelen bij een ander mens en die mag delen met een ander mens. Fysiek, emotioneel en spiritueel. Ook al ‘ken’ je die andere mens niet, ook al weet je weinig van zijn ‘ik’, van zijn identiteit. Het is een elkaar ontmoeten op een andere plek; het is geen ik tegenover ik, maar een zelf in contact met een ander zelf.

Ik wil je bedanken voor deze mooie, open verbinding die je met mij bent gegaan en die mij een dieper en vrijer contact met mijzelf heeft gegeven.

S.